Ζητείται ελπίς

Όνειρα...

Κάτι που όλοι κάνουμε...
Όλοι πιστεύουμε ότι αύριο έρχεται μια καλύτερη μέρα,
ηλιόλουστη,χωρίς προβλήματα και πόνο.
Αύριο θα είναι καλύτερα ,θα φτιάξουν τα πράγματα...

Κι έτσι συνεχίζουμε ,να παλεύουμε, να ζούμε και να ελπίζουμε.
Όμως όταν το αύριο έρχεται , δεν είναι όπως το φανταζόμαστε..
Είναι μαύρο ,γεμάτο καινούριες προκλήσεις και πόνο.
Κάθε μέρα ξυπνάμε για να ανακαλύψουμε πως κάποιος μας πρόδωσε.
Κάποιος μας ξέχασε και κάτι πήγε στραβά.
Κάποιος δικός μας έφυγε...τουλάχιστον δεν πρόλαβε να μας προδώσει...

Με τον καιρό η μοναξιά γίνεται όλο και μεγαλύτερη,
γίνεται ένα θηρίο που τρώει τα πάντα...
Προκαλεί πόνο και φέρνει ακόμα περισσότερη μοναξιά..

Σταματάμε να ενδιαφερόμαστε για τους γύρω μας,
κάνουμε κινήσεις για να δραπετεύσουμε απ' όλα...
κι έτσι μένουμε πιο μόνοι....
Μα γιατί τόσος πόνος;
Γιατί όλοι να εκμεταλλευόμαστε αυτούς που μας φέρονται καλά;
Έχουμε εκ γενετής την τάση να επιζητάμε το κακό;
Δεν μπορούμε απλά να αγαπάμε με όλη μας την καρδιά,
χωρίς ελπίδες ,χωρίς σκέψεις ,χωρίς τίποτα.
Αληθινή αγάπη ,αγνή ,χωρίς να έχει εμποτιστεί
από άλλα νόθα συναισθήματα...
Τότε ο κόσμος θα ήταν καλύτερος.
Τότε δεν θα είχαμε ανάγκη από όνειρα
Δεν θα χρειαζόμασταν την ελπίδα.
Θα ζούσαμε ευτυχισμένοι

Κι όμως σήμερα άλλος ένας φίλος με πρόδωσε...
Άλλη μια πισώπλατη μαχαιριά,
διέλυσε άλλο ένα κομμάτι μου.
Μα γιατί ;; Γιατί τόσος πόνος;;

Καθώς οι σκέψεις αυτές στριφογυρίζουν στο μυαλό μου,
η ελπίδα έρχεται ξανά...
Δεν βαριέσαι...η μέρα τελειώνει...
Ίσως αύριο να είναι καλύτερα...

Αλληγορία

Καλησπέρα λευκέ ιππότη.
Άλλη μια φορά που γέμισες με αίματα την αστραφτερή σου πανοπλία.
Άλλη μια μέρα, λίγο ακόμα αίμα.
Σε θυμάμαι όταν είχες πρωτοέρθει εδώ...
Μόλις που είχες βγει στον έξω κόσμο...
Αστραφτερός,περήφανος, με οδηγούς την αγάπη και την δικαιοσύνη.
Σε θυμάμαι πριν σου διδάξουν τους κανόνες τους.
Πριν σε κάνουν σαν και αυτούς, πριν σου μουδιάσουν το μυαλό.
Είχες βλέμμα ευθύ ,μέτωπο καθαρό.
Θυμάμαι επίσης τον πρώτο σου φόνο.
Ένας φόνος που τότε δεν είχες καταλάβει ότι ήταν διπλός....
Γιατί εκείνο το βράδυ σκότωσες και την αθωότητά σου.
Είχες πανιάσει ολόκληρος. Δεν έφαγες για μέρες.
Ο δεύτερος ήταν πιο εύκολος.
Τον τρίτο τον επιζήτησες και τον απήλαυσες.
Σε αυτή τη σκοτεινή εποχή
σου είπαν πως το μαύρο είναι άσπρο και το άσπρο μαύρο.
Σου είπαν πως τα ιδανικά είναι ξεπερασμένα,
πως η αγάπη πέθανε.
Σε έπεισαν πως για να κάνεις τον κόσμο καλύτερο ,
πρέπει να καταπατάς, να αδικείς..
Σου έμαθαν να προσέχεις πρώτα τον εαυτό σου,
να εκμεταλλεύεσαι τους άλλους και να τιμωρείς αυτούς που σε αμφισβητούν.
Τώρα στέκεσαι απέναντί μου και με κοιτάς με κενό βλέμμα.
Βλέμμα γεμάτο μίσος...
Αυτόν που μισείς αληθινά όμως, δεν μπορείς να τον εξαφανίσεις...
Θα είναι πάντα μαζί σου μέχρι το τέλος...
Μα γιατί υψώνεις το σπαθί σου;
Ξέρεις ότι αυτό δεν θα αλλάξει τίποτα....
Με πλησιάζεις...
Καθώς ετοιμάζεσαι να τελειώσεις την ζωή μου,
παρατηρώ ότι η πανοπλία σου φαντάζει πιο κόκκινη από ποτέ...
Αντίο σκοτεινέ μου φίλε...

no comment...

"Only when the last tree has died, the last river has been poisoned and the last fish has been caught, will we realise that we cannot eat money."
Indian Proverb

http://www.youtube.com/watch?v=AnpvDlzi4rg

Numb

Νοιώθω να πνίγομαι.
Τόσα συναισθήματα..Όλα μαζί σε τόσο μεγάλο βαθμό .
Οργή για την αδικία,
νοσταλγία για όσα μου πήραν μακριά,
αγάπη, πόθος, μοναξιά...
Πρέπει όλα να θαφτούν.
Είναι ο μόνος τρόπος για να μην υποφέρω άλλο.
Αποφασίζω να τα θάψω στα βάθη του μυαλού μου...
σε μέρη σκοτεινά που η λάμψη τους δεν θα με τυφλώσει ξανά.
Το κάνω.
Αρχικά γίνεται κάτι που δεν είχα υπολογίσει:
Το φως είναι πολύ δυνατό.
Στο σκοτάδι φαίνεται δύο φορές πιο έντονο.
Τυφλώνει την ψυχή μου, με πονάει , με λυγίζει
Με τον καιρό όμως, τα μάτια τις ψυχής μου ,συνηθίζουν.
Το φως φαίνεται όλο και πιο ασθενές μέρα με την μέρα.

Έχει περάσει καιρός πια...
Έχω μήνες να κοιτάξω εκεί..
Η αλήθεια είναι ότι έχω ξεχάσει που είναι το εκεί.
Αυτό το φως χάθηκε ή δεν μπορώ να το δω πια.
Έχει τόσο πολύ σκοτάδι
Ή τόσο πολύ φως..
Δεν μπορώ να ξεχωρίσω πλέον...
Το σίγουρο είναι ότι απλά δεν μπορώ να το δω.
Δεν μπορώ να αισθανθώ...

Ηρεμία....

Είναι βράδυ τώρα΄
απέναντί μου έχω κάποια, για την οποία κάποτε, ένοιωθα αγάπη.
Νοιώθω παράξενα γαλήνια κοντά της.
Δεν θυμάμαι γιατί.
Φαίνεται να ενδιαφέρεται για μένα.
Γιατί;
Με κοιτά στα μάτια και με ρωτά τι νοιώθω...
Δεν ξέρω τι να απαντήσω.
Θα ήθελα να της πω ότι την αγαπάω,
ότι θέλω να την αγκαλιάσω, να την φιλήσω...
...και να της δώσω τα πάντα.
Δεν γίνεται όμως να τα πω...
Γιατί είναι ψέμα.
Ίσως να τα ένοιωθα κάποτε.
Όχι πια...τώρα δεν νοιώθω τίποτα.
Η θλίψη ζωγραφίζεται στο πρόσωπό της ,ενώ εγώ σιωπώ...
Προσπαθώ να την ηρεμίσω με ένα προσποιητό χαμόγελο.
(βλέπεις έχω ξεχάσει πως να χαμογελώ)
Της πιάνω το χέρι.
Ένα ρίγος την διαπερνά.
Δεν ξέρω το γιατί.
Τι διαφορά έχει από το να την άγγιζε οποιοσδήποτε άλλος;
Βλέπει την απορία στα μάτια μου και τραβιέται.
Μου λέει πως μάλλον ότι είχαμε χάθηκε.
Ότι χάσαμε εδώ και καιρό το τρένο.
Ότι δεν με αναγνωρίζει πλέον..
Μου λέει ακόμα ότι έχω ξεχάσει να αγαπώ.
Θα με πλήγωναν πολύ αυτά τα λόγια...
αν μπορούσα να νιώσω κάτι.
Κάνει μια προσπάθεια να με χαιρετίσει παίρνοντάς με αγκαλιά
την ανταποδίδω με μια ξερή ,μηχανική κίνηση.
Μου λέει "αντίο" και φεύγει κλαίγοντας...
Την κοιτάω καθώς απομακρύνεται
Για μία στιγμή νοιώθω απεριόριστη θλίψη..
Νοιώθω σαν να μου ξεσκίζουν τα σωθικά..
αφόρητος πόνος!
Όμως μονάχα για μία στιγμή.

Όλα είναι πάλι φυσιολογικά.
Κοιτάω το ρολόι μου.
Πέρασε η ώρα.
Καλό θα ήταν να πάω για ύπνο.
Δεν θέλω να είμαι κουρασμένος αύριο.-

Bleeding

And I bleed...
Yesterday was the last time that we hugged.
That hug pierced my heart like a thorn of a rose.
It was like being in heaven for the last time.
All the kinds of feelings were there:
Happyness,sadness...even love.
Yesterday was the last time that I loved you.
From now on I am going to forget you.
I't not by choice; it's by need.
We both know that you have forgotten me along time ago...
But yesterday you remembered.
Maybe only for a single moment; only during our last hug.
But you DID remembered me.
I saw it in your eyes , I felt it in my soul,
like a fire that was burning deep within...
Just for a moment I felt the wormth that you used to give me.
I saw the longing in your eyes; I almost heard your soul one last time...
But now the feelings became vague again ,soon they 'll be lost forever.
Today you just looked at me and gave me that solid,cold smile.
Not even close to a real one...
You have forgotten me again.
As time will go by, I'll try to do the same...
But for now....
I just,
bleed.

Καταφύγειο

Τα όμορφα φώτα ξεθωριάζουν σιγά σιγά....

Η ρυθμική επαναλαμβανόμενη μουσική σταμάτησε..

Η ευωδιαστές μυρωδιές χάθηκαν και αυτές...

Μόλις γύρισες ξανά από τον όμορφο κόσμο που κρύβεσαι για να ξεχάσεις.

Μόνο που γύρισες λίγο πιο λειψός

Ένα κομμάτι σου παγιδεύτηκε για πάντα σε εκείνο τον κόσμο,

δένοντάς σε όλο και πιο σφιχτά μαζί του.

Τα προβλήματα επιστρέφουν με την σειρά τους .

Στην αρχή ως λεπτές σκιές που κρύβονται στις σκοτεινές γωνιές του μυαλού σου.

Όσο περνά ο χρόνος αυτές οι σκιές μεγαλώνουν μέχρι που γίνονται γίγαντες

και κατακλύζουν όλο σου το είναι.

Μαζί με τα προβλήματα επιστρέφει και ο πόνος ,η ανάγκη για άλλο ένα ταξίδι,

στον ιδιωτικό σου παράδεισο.

Άλλη μια βόλτα με το τρενάκι που μέρα με την μέρα είναι όλο και πιο κοντά στον εκτροχιασμό.

Πάνε ώρες πλέον από την επιστροφή σου και το μόνο που κατακλύζει το μυαλό σου

είναι η ανάγκη γι' άλλο ένα ταξίδι, θες να ξεφύγεις πάλι, να ξεχάσεις,

δεν σε νοιάζει που θα χρειαστείς λίγη περισσότερη "σκόνη" από την προηγούμενη φορά....

Δεν σε νοιάζει που όταν επιστρέψεις ο πόνος θα είναι χειρότερος...

Δεν σε απασχολεί το γεγονός ότι αφού επιστρέψεις θα είσαι ακόμα πιο ανίκανος

να βρεις μια πρακτική λύση στο πρόβλημα σου.

Το μόνο που σε νοιάζει είναι να ξαναδείς τα όμορφα φώτα,

να νοιώσεις ξανά πιο ελαφρύς

και να ακούσεις την ρυθμική μουσική που σε καθηλώνει.

Μόνο αυτό περνά από το μυαλό σου.

Έτσι γι άλλη μια φορά η βελόνα τρυπά το ρημαγμένο χέρι σου

και την κουρελιασμένη ψυχή σου.

Γι' άλλη μια φορά παρελθόν ,μέλλον, παρόν γίνονται ένα και μετά χάνονται μαζί σου

στον λαμπερό δικό σου κόσμο.

Άλλο ένα ταξίδι ξεκινά μακριά από τον πόνο και την πραγματικότητα

Άλλο ένα κομμάτι σου χάνεται για πάντα στον κόσμο εκείνο.

Τα φώτα αρχίζουν να λάμπουν ξανά...

Πάλι θα επιστρέψεις "λιγότερος".

Άλλη μια βόλτα με το τρελό τραίνο,

άλλη μια φορά πουλάς τον εαυτό σου σε αυτούς

που σου "πλάσαραν" αυτό τον κόσμο...

Και θα το κάνεις ξανά και ξανά,

μέχρι αυτός ο κόσμος να σε καταπιεί για πάντα.

Πατρίς

Το στρατιωτικό εμβατήριο ξεκίνησε ξαφνικά να παίζει.

Ήταν η ώρα για το κατέβασμα της σημαίας

Έπρεπε να κάτσει προσοχή.

Έτσι το επέβαλαν οι κανόνες

Ένας μικρός φόρος τιμής για όσους έπεσαν για την πατρίδα.

Λίγα δευτερόλεπτα για το αίμα που έχει χυθεί.

Έμεινε για λίγο σκεπτικός. Να έβγαινε έξω και να καθόταν προσοχή;

Αμέσως πλημμύρισαν το μυαλό του

όλα όσα συνέβαιναν στην πατρίδα του τον τελευταίο καιρό,

και όλοι εκείνοι, που στον στρατό την τιμούσαν ειδωλολατρικά,

χωρίς να σκεφτούν ποτέ πραγματικά το καλό της.

Η Πατρίδα του πλέον είχε αλλάξει,

η ιστορία της ,ήταν πάρα μόνο ένα λαμπρό παρελθόν ,

που με τα χρόνια ξεθώριασε τόσο, που έγινε διάφανη, επιφανειακή ,χωρίς βάθος.

Ξεκίνησε να βαδίζει προς την πόρτα. Με μια γρήγορη κίνηση του χεριού του,

την έκλεισε.

Ύστερα έκατσε στα σκαλιά στήριξε το πιγούνι του στο χέρι του και κάθισε

να κοιτάζει με τις ώρες εκείνη την κλειστή πόρτα.