Red

http://grooveshark.com/#!/s/Innuendo/4geH5x?src=5

Numb.

Numb again.

Not feeling pain, when I should.

Not feeling happy, when I would.

The shade of grey is everywhere.

Yet somewhere in the end of this semilightened tunel,

I see a bright red light.

Is it salvation?

Or a long forgotten ghost waiting to haunt me?

I only have to take some more steps to find out.

Yet, my feet are week.

Yet, my heart is trembling.

My mind is screaming to turn around.

Still I keep on walking.

To find out.

To find You out.

You shouldn't be so kind.

You shouldn't be so special.

Now, you leave me no choice.

My pace is getting steady.

My mind settles and agrees.

I am coming,

to find my end,

or a beginning.

My chaos,

my storm.

Get ready.

Cause eitherway,

I will rock you.

Χίλιες και μία απαντήσεις

Αφού όλοι θέλουν ανθρώπους με καλοσύνη δίπλα τους, να τους αγαπάνε και να τους προσέχουν, γιατί η κοινωνία με τα χρόνια, μαθαίνοντας από τα λάθη της, δεν έχει διαμορφωθεί έτσι ώστε να είμαστε όλοι καλοί, άρα και αρεστοί;

Οι απαντήσεις ποικίλουν.
Μια συζήτηση που θα μπορούσε να κρατήσει χίλια χρόνια.

Ίσως και να έχει διαρκέσει τόσο, μέσα από τις γενιές των φιλοσόφων και των γραμματιζούμενων.
Και εκεί είναι η παραπλάνηση.

Η ουσία όλη, δεν είναι στις αναλύσεις και στις πολυπληθείς απαντήσεις.
Η ουσία όλη, βρίσκεται στην ερώτηση.

Όλοι είμαστε ένα στάδιο του κύκλου.
Ποτέ, μα ποτέ, το σχήμα του χρόνου δεν αλλάζει.
Γιατί η ουσία είναι στην ερώτηση,
και εμείς σπαταλάμε όλη την ενέργειά μας,
ψάχνοντας στις απαντήσεις.

Αυτοί οι άνθρωποι

Μη φοβάσαι τους παραφουσκομένους ανθρωπάκους,
αυτούς που ψάχνουν ευκαιρία να μπλεχτούν σε καβγάδες.
Αυτούς που σε στραβοκοιτάνε αλαζονικά όταν τους κοιτάς.
Μην φοβάσαι αυτούς που τρώνε την ζωή τους στα γυμναστήρια
και μισούν όποιον δεν τους μοιάζει ή έχει άλλο χρώμα δέρματος.
Αυτούς που ξενυχτάνε στα σκυλάδικα, κάνοντας φασαρία ,
δηλώνοντας ότι ξέρουν να ζουν.
Αυτοί που πρέπει να φοβάσαι, είναι οι άνθρωποι που σου γελάνε συνέχεια,
που φαίνονται πάντα πρόθυμοι αλλά απόμακροι.
Αυτοί που στα γλέντια και τις συγκεντρώσεις,
κάθονται χαμογελώντας φιλικά,
σε μια γωνιά και παρακολουθούν,
συλλέγουν πληροφορίες, εντυπώσεις.
Αναλύουν το "είναι" του καθενός,
πάντα βρίσκοντας τα ευαίσθητα σημεία μας.
Αυτοί που είναι πάντοτε παρόντες,
μα συνεχώς απόντες.
Αυτοί που πάντα σκέφτονται πριν πράξουν κάτι
και ποτέ δεν λειτουργούν αυθόρμητα.
Αυτοί που σου απλώνουν χέρι βοηθείας,
αλλά για κάποιο λόγο ποτέ δεν μπορείς να το φτάσεις.
Αναφέρομαι σε αυτούς που νιώθεις η ματιά τους να σε διαπερνά,
αλλά δεν μπορείς ποτέ εσύ, να τους διαπεράσεις.
Να τους φοβάσαι παιδί μου αυτούς τους ανθρώπους.
Γιατί τα έχουν καταλάβει όλα
και κρυφά γελούν,
αφήνοντάς σε ,στο σκοτάδι.

The Wind Among the Reeds

“Had I the heavens' embroidered cloths,

Enwrought with golden and silver light,

The blue and the dim and the dark cloths

Of night and light and the half light,

I would spread the cloths under your feet:

But I, being poor, have only my dreams;

I have spread my dreams under your feet;

Tread softly because you tread on my dreams.” 

 W.B. Yeats

Διαπίστωση #17

The main difference between law and chaos is imagination.

We are here because...

We are here because we are here.

Αs simple as that.

Out of thousand of million possibilities,

 we were born,

we were raised and we survived life in order to meet.

I liked you and you liked me.

We spent time together,

I told you about my dreams, you told me about yours.

Out of every single moment I had in this world,

I chose to spend most of them with you.

We got older together.Not much older ,but older.

Then we got weary of the problems, of our conflicts and our differences.
I know sometimes it's hard,
sometimes you want to be alone,
but think:

Out of any possible timeline in human history, 

out of any possible combinations of life we could have,

out of any of the billion possible combinations of children, our parents could have,

they had us.

From all the people we have met, you chose me and I chose you.

 We ended up together.

 The conflicts can come and go, but how can you still dare think,

that maybe it is not meant to be?

Διαπίστωση #16

Δεν φοβάμαι που δεν έχω χρόνο,

Δεν φοβάμαι αν θα τα καταφέρω.

Αυτό που φοβάμαι, είναι μη φτάσω στο σημείο,

που κάθε μέρα θα έχω να κάνω πολλά,

αλλά δεν θα έχω τίποτα να περιμένω.