We are here because...

We are here because we are here.

Αs simple as that.

Out of thousand of million possibilities,

 we were born,

we were raised and we survived life in order to meet.

I liked you and you liked me.

We spent time together,

I told you about my dreams, you told me about yours.

Out of every single moment I had in this world,

I chose to spend most of them with you.

We got older together.Not much older ,but older.

Then we got weary of the problems, of our conflicts and our differences.
I know sometimes it's hard,
sometimes you want to be alone,
but think:

Out of any possible timeline in human history, 

out of any possible combinations of life we could have,

out of any of the billion possible combinations of children, our parents could have,

they had us.

From all the people we have met, you chose me and I chose you.

 We ended up together.

 The conflicts can come and go, but how can you still dare think,

that maybe it is not meant to be?

Διαπίστωση #16

Δεν φοβάμαι που δεν έχω χρόνο,

Δεν φοβάμαι αν θα τα καταφέρω.

Αυτό που φοβάμαι, είναι μη φτάσω στο σημείο,

που κάθε μέρα θα έχω να κάνω πολλά,

αλλά δεν θα έχω τίποτα να περιμένω.

ΕΥΧΕΣ

Μην  εύχεσαι χρόνια πολλά.

Είναι μισή ευχή.

Τι να τα κάνει κανείς,

αν είναι χωρίς υγειά, χωρίς αγάπη;

Η πραγματική ευχή είναι το "και καλά". 

Χωρίς αυτό δεν είναι τίποτα.

Μια ευχή ή μια κατάρα.

Κάτι ενδιάμεσο.

Άπλα λέξεις παρατεταγμένες.

Μα η αγαπημένη μου ευχή είναι:

"Ν' αγαπάς και ν' αγαπιέσαι."

Τι πιο μεγάλο και πιο άξιο;

Κι όμως είναι μια σπάνια ευχή.

Που χρόνος γι' αγάπη σήμερα;

Το καλύτερο και ευκολότερο πράγμα στον κόσμο,

αυτό που θα έφερνε ευτυχία παγκοσμίως,

έχει παραγκωνιστεί για λεπτό-κομμένο χαρτί.

Το νόημα της ζωής. Τόσο απλό και ακατόρθωτο.

Το μόνο που θέλει είναι έλλειψη εγωισμού.

"Να αγαπάς λοιπόν και να αγαπιέσαι!"

Γιατί όσο ζωή και να ξοδέψεις

για να πλουτίσεις,

πότε δεν θα είσαι πιο πλούσιος από την στιγμή

που η αγάπη σε αγκαλιάζει.

Διαπίστωση #15

Δεν είναι ο θάνατος που μας φοβίζει.

Αυτό που είναι πραγματικά τρομακτικό,

είναι η μονιμότητα της κατάστασης που επιφέρει.

Γενναίοι Χαραμοφάηδες

Και έτσι φτάσαμε εδώ.

Χωρίς όνειρα, χωρίς ελπίδες.

Γιατί να προσπαθήσουμε για ένα μέλλον που αποφάσισε,

η γενιά των γονιών μας για εμάς;

Σιγά μη σκάσουμε. θα πάμε έξω και θα βρούμε μια δουλειά.

Θα χάσουμε φίλους, γονείς ,συγγενείς.

"Και τι έγινε ρε αδερφέ; Αφού εδώ δεν υπάρχουν δουλειές.

Δεν είδες ; Αυτό το μνημόνιο. Το υπέγραψαν. Και τι μπορούμε να κάνουμε εμείς;"

Κάπως έτσι θα αδειάσουμε την χώρα. Και θα μείνουν εδώ οι " γέροι".

Αυτοί που τα έκαναν θάλασσα. Αυτοί που μας βούλιαξαν.

Και η δικαιοσύνη θα έχει αποδοθεί.

Γιατί η προηγούμενη γενιά με τις κλεψιές της και τα παράνομα της ,

μας διέλυσε.

Μα εμείς είμαστε γενναίοι. Θα πάμε στα ξένα.

Αυτή λοιπόν είναι οι γενιά μου και εγώ ένας από αυτούς.

Μας δολοφονήσατε τις ελπίδες και εμείς οι "γενναίοι" 

σας αφήσαμε. Και δεν εννοώ για τα ξένα.

Εννοώ ότι σας αφήσαμε να το κάνετε. 

Και έπειτα σαν τιμωρία σας αφήσαμε την Ελλάδα και φύγαμε.

Αφήσαμε ένα από τα πιο πολύτιμα στολίδια του κόσμου και φύγαμε.

Ελάτε γενναίοι μου. Δεν υπάρχει τίποτα για εμάς εδώ. 

Ας μην κουραστούμε να βρούμε λύσεις.

Ας μην χτίσουμε εμείς, οι νέοι, την Ελλάδα από την αρχή.

Απλά ας φύγουμε. Έτσι κι αλλιώς τίποτα δεν μπορεί να βελτιωθεί.

Γιατί να προσπαθήσουμε και να μπλεχτούμε και εμείς;

Ας πάμε στα ξένα και να λέμε στα παιδιά μας ,για την αγαπημένη πατρίδα.

Ας το παίξουμε Έλληνες από τα μακριά.

Ας τους μιλήσουμε για την καταραμένη γενιά της μεταπολίτευσης.

Και ας ελπίσουμε ότι αυτή η νέα γενιά των παιδιών μας,
 δεν θα μας ρωτήσει πότε: 

"Και εσύ μπαμπά τι έκανες για να ορθοποδήσει η αγαπημένη μας πατρίδα;"

Γιατί τότε κινδυνεύουμε να καταλάβουμε ,ποια γενιά είναι η χειρότερη.

Διαπίστωση #14

Τόσο ψηλός άνθρωπος 

τόσο μικρή ψυχή.

Τόσο κοντός άνθρωπος 

τόσο μεγάλος εγωισμός.

Και μετά σου λένε το μέγεθος μετράει.

Εδώ έρχεται και η ερώτηση:

Το μέγεθος ΠΟΙΟΥ ;

Αγαπάτε αλλήλους

Μα ποιος είσαι εσύ που τολμάς να αψηφάς την αγάπη;

Μην κρύβεσαι στον πόθο σου, στην σαρκική έλξη. 

Στην ψευδαίσθηση ελευθερίας που σου χαρίζουν τα κορμιά με τα οποία μοιράζεσαι το κρεβάτι σου.

Η ελευθερία του σώματος δεν αρκεί να σπάσει τις αλυσίδες που σε κρατάνε κάτω, 

όταν η ψυχή είναι δεμένη στην μοναξιά.

Αγάπησε λοιπόν και μην φοβάσαι.

Δέσου με τον άλλον. Δώσε του ένα κομμάτι σου. 

Και όταν αυτός σου δώσει ένα κομμάτι της δικής του ψυχής, 

τότε θα γευθείς την πραγματική ελευθερία. 

Και τι έγινε αν πληγωθείς;

  Ποίος επαναστάτης δεν μάτωσε για να αποδίωξει

 αυτόν που τον κρατούσε δέσμιο;

Σταμάτα λοιπόν να περιφέρεσαι από σώμα σε σώμα.

Σταμάτα τις υποκριτικές σκέψεις που έχει χτίσει το μυαλό σου για να απαλύνει την μοναξιά.

Αγάπα. Δυνατά και αληθινά.

 Έτσι όπως μόνο η καρδιά σου ξέρει.

Υ.Γ. Κάποτε με ρώτησαν αν έχω αγαπήσει ποτέ αληθινά.

"Ναι." τους είπα χαμογελώντας. Μονολεκτικά. 

Άλλωστε ποια λόγια θα μπορούσαν να εξηγήσουν περαιτέρω;