Touch me if you can

Oh, how magnificent nature is!
Our briliant brain knows, that our true and only fear is lonelyness.
It knows and always knew.
So, what is the countermeasure to make our existence bearable?
It learned to translate electron's interaction into the false feeling of touch.
It is fake, but it is magnificent.
Because through the  illusion of kissing,
hugging, or crying on  each other's shoulder,
we achieve something extraordinary.
Through this illusion we never touch their body.
But we achieve to touch something more precious.
We achieve to touch their soul.

Λερωμένες ψυχές

Και είναι κάτι μέρες που θες να φωνάξεις!

Από χαρά ή από λύπη.

Να ουρλίαξεις όσο πιο δυνατά μπορείς, μέχρι τα πνευμόνια σου αδειάσουν από αέρα!

Να εκφράσεις όσα νιώθεις!

Να πεις σ' αγαπώ,

Να πεις ευχαριστώ,

Να πεις άντε στο διάολο!

Να ερωτευτείς και να τσακωθείς.

Ν' αραδιάσεις τις σκέψεις σου και να παλέψεις με αυτές μία προς μια,

μπροστά σε όλους.

Χωρίς δεύτερη σκέψη,

χωρίς τη πρέπουσα συμπεριφορά.

Ν' αδειάσεις τα μέσα σου και 

να αρχίσεις ξανά από την αρχή.

Όμως τα κρατάς.

"Δεν είναι πρέπον" λες.

Και τα μαζεύεις,

τα κάνεις ένα τεράστιο σωρό

και τα καταχωνιάζεις σε κάθε πιθανή τρύπα του υποσυνειδητού σου.

Και οι στοίβες μέσα σου, μεγαλώνουν και σε αλλάζουν.

Γίνονται βουνά που καταστρέφουν ότι υπάρχει γύρω τους.

Και εσύ,

εσύ φουσκώνεις για να τα χωρέσεις.

Γεμίζεις με αέρα , πετώντας έξω την ουσία σου,

καθώς δεν χωράει εκεί πια.

Και έτσι λερώνεις το σώμα σου με απωθημένα.

Ένα στη πλάτη, ένα στο χέρι

και άλλο ένα, καινούριο, στη γάμπα.

Σημάδια από κρυφά, εσώψυχα, απωθημένα ,

που απλά σε βαραίνουν και σε κρατούν πίσω.

Μέχρι που έρχεται μια μέρα που δεν υπάρχει χώρος πια.

Εκεί μικρέ μου τι κάνεις;

Τα πετάς όλα και αρχίζεις από το μηδέν, ή απλά κλείνεις τα μάτια σου και με ένα δάκρυ,
 σκας;

Υ.Γ. Μπορεί ο κόσμος να μη τελειώνει με πάταγο, 

        αλλά πολλοί άνθρωποι τελειώνουν.

Red

http://grooveshark.com/#!/s/Innuendo/4geH5x?src=5

Numb.

Numb again.

Not feeling pain, when I should.

Not feeling happy, when I would.

The shade of grey is everywhere.

Yet somewhere in the end of this semilightened tunel,

I see a bright red light.

Is it salvation?

Or a long forgotten ghost waiting to haunt me?

I only have to take some more steps to find out.

Yet, my feet are week.

Yet, my heart is trembling.

My mind is screaming to turn around.

Still I keep on walking.

To find out.

To find You out.

You shouldn't be so kind.

You shouldn't be so special.

Now, you leave me no choice.

My pace is getting steady.

My mind settles and agrees.

I am coming,

to find my end,

or a beginning.

My chaos,

my storm.

Get ready.

Cause eitherway,

I will rock you.

Χίλιες και μία απαντήσεις

Αφού όλοι θέλουν ανθρώπους με καλοσύνη δίπλα τους, να τους αγαπάνε και να τους προσέχουν, γιατί η κοινωνία με τα χρόνια, μαθαίνοντας από τα λάθη της, δεν έχει διαμορφωθεί έτσι ώστε να είμαστε όλοι καλοί, άρα και αρεστοί;

Οι απαντήσεις ποικίλουν.
Μια συζήτηση που θα μπορούσε να κρατήσει χίλια χρόνια.

Ίσως και να έχει διαρκέσει τόσο, μέσα από τις γενιές των φιλοσόφων και των γραμματιζούμενων.
Και εκεί είναι η παραπλάνηση.

Η ουσία όλη, δεν είναι στις αναλύσεις και στις πολυπληθείς απαντήσεις.
Η ουσία όλη, βρίσκεται στην ερώτηση.

Όλοι είμαστε ένα στάδιο του κύκλου.
Ποτέ, μα ποτέ, το σχήμα του χρόνου δεν αλλάζει.
Γιατί η ουσία είναι στην ερώτηση,
και εμείς σπαταλάμε όλη την ενέργειά μας,
ψάχνοντας στις απαντήσεις.

Αυτοί οι άνθρωποι

Μη φοβάσαι τους παραφουσκομένους ανθρωπάκους,
αυτούς που ψάχνουν ευκαιρία να μπλεχτούν σε καβγάδες.
Αυτούς που σε στραβοκοιτάνε αλαζονικά όταν τους κοιτάς.
Μην φοβάσαι αυτούς που τρώνε την ζωή τους στα γυμναστήρια
και μισούν όποιον δεν τους μοιάζει ή έχει άλλο χρώμα δέρματος.
Αυτούς που ξενυχτάνε στα σκυλάδικα, κάνοντας φασαρία ,
δηλώνοντας ότι ξέρουν να ζουν.
Αυτοί που πρέπει να φοβάσαι, είναι οι άνθρωποι που σου γελάνε συνέχεια,
που φαίνονται πάντα πρόθυμοι αλλά απόμακροι.
Αυτοί που στα γλέντια και τις συγκεντρώσεις,
κάθονται χαμογελώντας φιλικά,
σε μια γωνιά και παρακολουθούν,
συλλέγουν πληροφορίες, εντυπώσεις.
Αναλύουν το "είναι" του καθενός,
πάντα βρίσκοντας τα ευαίσθητα σημεία μας.
Αυτοί που είναι πάντοτε παρόντες,
μα συνεχώς απόντες.
Αυτοί που πάντα σκέφτονται πριν πράξουν κάτι
και ποτέ δεν λειτουργούν αυθόρμητα.
Αυτοί που σου απλώνουν χέρι βοηθείας,
αλλά για κάποιο λόγο ποτέ δεν μπορείς να το φτάσεις.
Αναφέρομαι σε αυτούς που νιώθεις η ματιά τους να σε διαπερνά,
αλλά δεν μπορείς ποτέ εσύ, να τους διαπεράσεις.
Να τους φοβάσαι παιδί μου αυτούς τους ανθρώπους.
Γιατί τα έχουν καταλάβει όλα
και κρυφά γελούν,
αφήνοντάς σε ,στο σκοτάδι.

The Wind Among the Reeds

“Had I the heavens' embroidered cloths,

Enwrought with golden and silver light,

The blue and the dim and the dark cloths

Of night and light and the half light,

I would spread the cloths under your feet:

But I, being poor, have only my dreams;

I have spread my dreams under your feet;

Tread softly because you tread on my dreams.” 

 W.B. Yeats

Διαπίστωση #17

The main difference between law and chaos is imagination.