A new Sun

A new Sun is about to rise. 

A new era and a new challenge. 

One I am eager to take. 

Yet, I am afraid. 

Afraid of myself, of my weaknesses and how I can rise above them.

I have a very high bar to bit. 

I can't even begin to understand how they did it. 

The amount of effort and bravery. 

The sleepless nights,

The tenacity to train my character and brain.

To give me all I needed to thrive in the society. 

How? How do I start?

How can I give you everything I have, without hurting you?

There are times that I feel afraid. 

Afraid that I will not be good enough.

But then, I remember:

Fear is a superpower. 

It makes us think faster, harder. Be on our feet.

I know it will be my friend going forward. 

Fear and love always go hand in hand. 

We always think that love makes you achieve unimaginable feats.

But no, if you peel its layer and get to the root of the motive, love is not the fuel of your engine. 

It's fear. 

Fear of seeing your loved ones get hurt.

Fear of what could scar them.

Fear will lend us its strength and push us upwards in ways we have never been pushed before. 

So, Fear, please lend me your strength and thank you for being here.

To help me, help my Sun.

Sad and short story

Today I woke up and thought it was Saturday. 

Do Not Stand at My Grave and Weep

Do not stand at my grave and weep,

I am not there, I do not sleep. 

I am a thousand winds that blow.

I am the diamond glint on snow.

I am the sunlight on ripened grain.

I am the gentle autumn rain. 

When you wake in the morning hush,

I am the swift, uplifting rush

Of quiet birds in circling flight.

I am the soft starlight at night. 

Do not stand at my grave and weep.

I am not there, I do not sleep.

(Do not stand at my grave and cry.

I am not there, I did not die!)

Mary Elizabeth Frye

Καζαντζάκης

Μια από τις πιο μεγάλες χαρές που μπορεί ν’ αξιωθεί ο άνθρωπος στον κόσμο τούτο είναι να φυσάει αλαφρό αγεράκι και ν’ αρμενίζεις στο Αιγαίο˙ δεν μπόρεσα ποτέ να φανταστώ πώς γίνεται να ‘ναι αλλιώς ο Παράδεισος.

Ποια άλλη χαρά στον ουρανό και τη γης, μπορεί να ‘ναι καλύτερα αρμονισμένη με το κορμί και με την ψυχή του ανθρώπου;

Ο αγαπημένος αόρατος κόσμος γίνεται ορατός. Κι ό,τι λέμε Θεός και αιώνια ζωή, δεν αφανίζεται.

Τι είναι ο κόρφος του Αβραάμ μπροστά στην ελληνική τούτη, καμωμένη από το νερό πέτρα και δροσερό μελτέμι, αιωνιότητα;

Κλείσε τη φριχτή ώρα του θανάτου τα μάτια. Κι αν δεις τη Σαντορίνη, τη Νάξο, την Πάρο, τη Μύκονο, θα μπεις χωρίς να μεσολαβήσει το χώμα, στον Παράδεισο. Χαιρόμουν που ήμουν άνθρωπος, άνθρωπος και Έλληνας.

-Επίλογος ταινίας "Καζαντζάκης"

Πόση;

Πόση ομορφιά μπορεί να κρύβεται 

πίσω από φαινομενικά απλά πράγματα;

Μια χαρούμενη ουρά.

Ένα ζεστό χαμόγελο. 

Μια πραγματική αγκαλιά να σε καλωσορίζει σπίτι.

Πόσο φτωχός αυτός που δεν έχει κανένα από τα 3;

Κοίτα γύρω σού. Ίσως να είσαι πιο τυχερός απ' όσο νομίζεις. 

Άσε τις ακτίνες του ήλιου 

να σου ζεστάνουν το δέρμα το καλοκαιρινό αυτό πρωινό. 

Μύρισε το θαλασσινό αεράκι και 

άστο να πλημμυρίσει τα πνευμόνια σου.

Ξαπόστασε στο  μαλακό χορτάρι και κοίτα τ' άστρα. 

Πιάσε το χέρι της καθώς κάνετε βόλτα και πες της πως την αγαπάς.

Άκου το αγαπημένο σου τραγούδι.

Χάσου  μες στις σελίδες του  αγαπημένου σου βιβλίου.

Θυμήσου να εκτιμήσεις τη στιγμή. 

Θα περάσει σαν αεράκι και θα χαθεί για πάντα. 

Εισέπνευσε το βαθιά καθώς φεύγει για το άπειρο. 

Μίλα μας

Κάθε χρόνο και πιο σιωπηλός.

Έχω άραγε λιγότερα να πω; 

Έμαθα να ακούω πιο πολύ;

Η μήπως  έγινα πιο αλαζόνας;

Μ αρέσει να παρατηρώ.

Να βλέπω, να μαθαίνω.

Να καταλαβαίνω πως λειτουργεί η παράσταση και ο θίασος στον οποίο ανήκουμε όλοι.

Παλιά ήμουν πιο ενεργό μέλος. 

Ήταν εύκολο να ξεχωρίσω το μαύρο απ' το άσπρο. 

Τι άλλαξε λοιπόν; 

Γιατί όλα είναι πλέον γκρι;

Πλέον δεν έχω τόσες ισχυρές απόψεις. Ξέμειναν μόνο λίγες, σαν μια κακή συνήθεια που δεν μπορείς να αφήσεις πίσω.

Κι όμως τρέμω μη τις χάσω και αυτές. 

Τι θα έχω να δείξω;

Τι να πω;

Τι  να προσφέρω;

Ένας παρατηρητής που βλέπει τον κόσμο να καίγεται και αντί να βοηθήσει... κράτα σημειώσεις.

Ozymandias

I met a traveller from an antique land,

Who said—“Two vast and trunkless legs of stone

Stand in the desert. . . . Near them, on the sand,

Half sunk a shattered visage lies, whose frown,

And wrinkled lip, and sneer of cold command,

Tell that its sculptor well those passions read

Which yet survive, stamped on these lifeless things,

The hand that mocked them, and the heart that fed;

And on the pedestal, these words appear:

My name is Ozymandias, King of Kings;

Look on my Works, ye Mighty, and despair!

Nothing beside remains. Round the decay

Of that colossal Wreck, boundless and bare

The lone and level sands stretch far away.”

By Percy Bysshe Shelley

Image by Zen pencils