Διαπίστωση #11

Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων.

Αυτοί που οδηγούν τις εξελίξεις

και αυτοί που τις ακολουθούν.

Οι πρώτοι δημιουργούν ιστορία,

ενώ οι δεύτεροι, την κάνουν πραγματικότητα.

Αλίμονο σε όσους κοκορεύονται με σθένος ,

ότι ανήκουν σε μία από αυτές,

υποτιμώντας την άλλη.

Η ιστορία πήγαινε και θα πηγαίνει μπροστά,

μονάχα όταν υπάρχουν και αλληλεπιδρούν και οι δύο.

Ποτέ άλλοτε.

Διαπίστωση #10

Μα πότε θα συνειδητοποιήσουν όλοι αυτοί,

οι ενοχλητικοί, παντός είδους αναλυτές,

ότι πολλές φορές η απάντηση 

δεν είναι -ούτε καν- αντάξια της ερώτησης.

Διαπίστωση #9

Γιατί ο άνθρωπος να είναι τόσο αυτοκαταστροφικό ον;

Γιατί ακόμα και όταν η ευτυχία προσπαθεί να μας αγκαλιάσει,

την κλωτσάμε με μανία ,μην τυχόν και μας κατακλείσει;

Γιατί η μεγαλύτερη δυστυχία του ανθρώπου είναι να έχει όσα ποθεί ;

Inner struggle

The time is finaly here.

All those years you were by my side.

You were always there to point the things that I hate,

the things that I detest ,

all those actions and behaviors that make me sick.

It was so easy for you to control me,

you could always conjure the right situations,

so that nothing fits in.

Now it's finally time to end it all.

This time you tried harder than ever to destroy this beautiful flower that I found.

You kept telling me that it has hidden thorns.

Thorns with poison that will kill me.

You tried to convince me that this flower is ugly,

and it's not for me.

"You will find only sorrow in it", you said.

But you didn't know 

that the moment you started accusing this little rose ,

it was the moment that you signed your doom.

From now on, you and I are in war.

Not only will I not listen to you,

but I will fight you with all my strength.

Till one of us is no more.

So, 

bring it on,

I am armed and ready.

May the winner finds peace.

Missing you...

Άλλη μια μέρα μακρυά .

Άλλη μια μέρα χωρίς να σ' αγκαλιάσω,

χωρίς να με φιλήσεις...

Πόσο θέλω κάθε φορά που με χαιρετάς,

να φωνάξω με όση δύναμη έχω: "Έλα εδώ!Έλα πίσω..."

Κάθε φόρα που μου λες ότι μ αγαπάς,

θέλω να σε πάρω την πιο σφιχτή αγκαλιά του κόσμου,

να σε φιλήσω και να σε κρατήσω εκεί,

μέχρι να μην έχω άλλη δύναμη.

Μου λείπει το άρωμα σου,

το άγγιγμα σου,

το γλυκό σου χάδι!

Μου λείπουν τα φιλιά σου,

τα αστεία σου!

Μου λείπει να σε κοροϊδεύω,

να με κοροϊδεύεις,

και να γελάμε μαζί.

Μου λείπουν οι εξυπνάδες σου,

μου λείπει το άγχος σου...

Κάθε φορά που σκέφτομαι πότε θα έρθεις ξανά πίσω,

εδώ στην αγκαλιά μου,

πότε θα πάμε εκδρομούλα ξανά ,

ή κάθε φορά που σκέφτομαι πότε θα σε ξαναγγίξω,

τρελαίνομαι!

Θέλω να πάρω το πρώτο αεροπλάνο και να έρθω εκεί...

Είναι ώρες που φοβάμαι πως ο χρόνος ίσως να σκοτώσει

ότι έχουμε.

Μετά όμως μιλά η καρδιά ,

και τότε ξέρω,

όλα θα πάνε καλά.

Γιατί με αγαπάς και σ' αγαπώ.

Και αυτό πολλές φορές ,είναι περισσότερο από αρκετό.

Διαπίστωση #8

Μερικές φορές η αγκαλιά μας είναι πολύ μικρή,

τα χέρια μας πολύ κοντά,

και τα πόδια αδύναμα,

για να βαστίξουν τα μεγαλεπήβολα όνειρά μας.

On a bridge

Νύχτα.Βροχή.

Κίνηση,αμάξια πάνω σε μιά γέφυρα.

Από κάτω της το κενό ,

ακόμα πιο κάτω κρύα ορμητικά νερά που αδημονούν να φτάσουν στη θάλασσα.

Πάνω στα κάγκελα της γέφυρας κάθεται κάποιος,τα πόδια του αιωρούνται στο κενό.

Φορά ένα ακριβό κουστούμι μαύρου χρώματος και μαύρα γυαλιστερά παπούτσια.

Δεν φαίνεται να τον ενοχλεί που τα πανάκριβα ρούχα του έχουν γεμίσει με την σκουριά της γέφυρας.

Ούτε φαίνεται να επηρεάζεται από την δυνατή βροχή που πέφτει πάνω του.

Πολλοί περαστικοί δεν τον παρατηρούν καν καθώς κρατιούνται γερά από τις ομπρέλες τους,

άλλοι ρίχνουν κλεφτές ματιές και απομακρύνονται γρήγορα.

Ό φίλος μας, ο Ε όμως τον βλέπει. Παρ' όλο που έχει μόλις σχολάσει από την ανιαρή και δύσκολη δουλεία του, αποφασίζει να τον πλησιάσει και να δει αν μπορεί να βοηθήσει κάπως.

Ε: ''Όλα καλά φίλε μου?''

Κος:" Ναι κύριε όλα μια χαρά.Αφήστε με να απολαύσω τις τελευταίες στιγμές μου." του απαντά με τρομακτική ψυχραιμία ο κύριος.

Ε:" Μα τι πάτε να κάνετε; Όλα τα προβλήματα λύνονται κύριε. Αυτό δεν είναι λύση!!Αφήστε με να σας βοηθήσω!" και τείνει το χέρι του προς το βρεγμένο.

Κος:''Δεν χρειάζομαι βοήθεια άνθρωπε μου!Ούτε έχω κάποιο πρόβλημα."

Ε:" Τι λέτε; Αφού είστε έτοιμος να πηδήξετε!"

Κος: "Αυτό είναι αληθές.Όμως δεν συνεπάγεται με το ότι έχω κάποιο πρόβλημα.Απλά είναι για το καλό όλων."

Ε:"Άνθρωπε μου δεν ξέρω τι σου είπαν ,αλλά είμαι σίγουρος κανείς δεν θα επωφεληθεί από τον θάνατό σας. Κατεβείτε από εκεί σας παρακαλώ", λέει και πλησιάζει να τον τραβήξει.

Κος:"Μα φυσικά και θα επωφεληθεί.Βλέπετε σήμερα ανακάλυψα κάτι που θα άλλαζε τον κόσμο μας.Ω ,τι αγενής που είμαι.Το όνομα μου είναι Πωλ.Είμαι χημικός.Δουλεύω για το κράτος."

Ε:''Τι μπορεί να είναι τόσο τρομερό που δεν θα θέλατε να το μοιραστείτε; Κάποιο είδος βόμβας; Κάποιος θανατηφόρος ιός;"

Κος:"Καμία σχέση κύριέ μου.Σήμερα ανακάλυψα κάτι που αν τεθεί σε εφαρμογή, θα σταματήσουν οι πόλεμοι, θα σταματήσουν οι διαμάχες, θα πάψουν οι άνθρωποι να τσακώνονται ,θα..."

Ε:"Μα αυτό είναι καταπληκτικό! Γιατί να θέλετε να αυτοκτονήσετε λόγω μιας τόσο λαμπρής ανακάλυψης;"

Κος:"Μα δεν με αφήσατε να τελειώσω. Μαζί με τα παραπάνω οι άνθρωποι θα σταματήσουν να διαφωνούν ,να ονειρεύονται να ελπίζουν.."

Ε:"ΤΙ είναι πια αυτό;Να ξέρετε με έχετε μπερδέψει πολύ! Γιατί δεν κατεβαίνετε από εκεί να μου το εξηγήσετε πιο διεξοδικά;"

Κος:"Δεν είναι κάτι σύνθετο.Είναι απλά ένα χημικό ,που αν χορηγηθεί στους ανθρώπους ,αυτοί παύουν να έχουν συναισθήματα και λειτουργούν πλέον μόνο με την λογική."

Ε:"Θε-θέλετε να μου πείτε ότι παύουν διασκεδάζουν, να λυπούνται , να νοιώθουν ευτυχισμένοι, χαρούμενοι;Παύουν να αποζητούν την αγάπη, την φιλία,την συντροφικότητα;"

Κος:"Ακριβώς."

Ε:"Πείτε μου και κάτι άλλο.Παύουν να αγαπούν;"

Κος:" Ναι κύριέ μου.Καλά καταλάβατε."Καθώς λέει αυτά σηκώνεται όρθιος στα κάγκελα κοιτά κάτω ,και δειλά σχεδόν ντροπιασμένα λέει: "Μάλλον δεν είναι καλή νύχτα για να χάσει κάποιος την ζωή του.Ίσως άλλη μέρα.Δεν συμφωνείτε;"

Ε:"Ασφαλώς." λέει ο φίλος μας, προσπαθώντας να σβήσει την φρίκη από το πρόσωπό του.

Κος:"Τι θα λέγατε να μου δώσετε ένα χεράκι να κατέβω;"

Ε:"Φυσικά.",απαντά και τον σπρώχνει στο κενό.