Free

I wish that someday you'll have nothing  to fear,

nothing to hope and nothing to bind you.

I wish someday you'll have no goverment to obey,

no enemies to oppose 

and no fears to weaken you.

I wish that someday there will be no laws to restrict you.

Maybe one day all your dreams come true.

If that happens, i wish that you'll be able to create new ones.

Maybe someday you'll need no god to pray ,

no evil to fear.

There will be a day that you will have nothing to regret.

Then it will be just on you
 to make that final step to true freedom;

cause then,
the only prison that will be keeping you trapped ,

will be just yourself.

Διαπίστωση #12

Ακριβό άρωμα, 

ακριβά ρούχα,

ακριβά κοσμήματα.

Κι όμως όταν τα βάζεις,

πόσο φτηνά, μου φαίνεται ότι,

 ξεπουλάς τον εαυτό σου. 

Change of seasons

Σου είπα πως αύριο θα βρέχει,

Πως ξεκινάμε πάλι την δουλεία,

Πως ο χρόνος θα είναι ξανά λιγοστός.

Οι αγκαλιές μας δεν θα σμίγουν τόσο συχνά.

Από αύριο αρχίζει πάλι η ρουτίνα.

Η υγρασία , τα κίτρινα φύλλα,

Πολυάσχολοι άνθρωποι να τρέχουν σαν κυνηγημένοι,

Αυτοκίνητα, καυσαέριο, άγχος… μοναξιά.

Από αύριο όλα θα γίνουν λίγο πιο μουντά ξανά.

«Ίσως» μου απάντησες  χαμογελαστά .

«Αλλά σήμερα είναι Αύγουστος.» προσθεσες λες και αυτό τα εξηγούσε όλα.

Σκοπός

"Τους ξεγέλασες όλους με αυτό το πλατύ χαμόγελο, μα παρ΄ ολ' αυτά απέτυχες.
 Σκοπός ήταν να ξεγελάσεις εσένα." είπε ξερά και τον άφησε εκεί να τελειώσει την ζωή του.

To Fantasy...

Με αγάπη στην φαντασία μου.

Σ' αυτή που μας πήρε σε ένα κόσμο ομορφότερο.

 Ήταν αυτή που δημιούργησε τέρατα και δαίμονες.

Όχι για να τα φοβόμαστε, αλλά για να νικάμε,

να μαθαίνουμε ότι είμαστε πιο δυνατοί από τους φόβους μας.

Αφιερωμένο στην φαντασία σου.

Αυτή που μας έδειξε την ιδανική αγάπη.

Αυτή που σε έκανε να ζήσεις κάτι τόσο ξεχωριστό και αγνό.

Αυτή που σε ταξίδεψε στην ψυχή αυτού που αγάπησες.

Που εκείνη την θλιβερή μέρα σε έκανε να γράψεις 

το δακρύβρεχτο ποίημα.Θυμάσαι καλά ποιο εννοώ.

Αυτό που χρόνια τώρα διαβάζεις ξανά και ξανά

και ενώ κάθε φορά λες "Δεν θα κλάψω",

μόλις το τελειώνεις συνειδητοποιείς ότι τα μάγουλά σου είναι πάλι υγρά.

Αφιερωμένο λοιπόν στην φαντασία του,

εκείνη που έκανε το συναίσθημα μουσική 

 και τώρα τ' ακούμε εμείς ως μια μελωδία που αγγίζει τις καρδιές μας.

Στην υγειά λοιπόν της φαντασίας μας,

ας είναι πάντα εδώ να κρατά τα σπαθιά μας λαμπερά,

τις νίκες μας ένδοξες,

τις πριγκίπισσες ιδανικές

και να ζεσταίνει την καρδία και το νου μας ,

με κάθε είδους τέχνη.

Καθώς χωρίς αυτή θα ήμασταν  νεκροί.

Αυτό το τραγούδι

Business

Ξημέρωσε πάλι.

Γρήγορα, ντύσου,ξυρίσου ,πήγαινε για δουλειά.

Και αύριο ξανά από την αρχή.

Και ξανά και ξανά.

Ξέρεις πότε δεν περίμενα να μπεις σ αυτό το "κόλπο" όπως το ονόμαζες.

Σε θυμάμαι τότε με το μακρύ ατίθασο μαλλί σου, να κηρύττεις για την ελευθερία,

τα δεσμά των αφεντικών, την ισότητα, την λιτότητα.

Τότε δεν είχες αλυσίδες. 

Τότε η πανάκριβη λαμπερή γραβάτα σου,

δεν έσφιγγε τον λαιμό τόσο

που να θολώνει την σκέψη σου.

Θα τολμούσα να πω ότι τότε ήσουν,

(συγχώρεσε με για την απρέπεια)

ελεύθερος.

Θυμάμαι στην αρχή οι αλυσίδες αυτές σε βάραιναν.

Παραπονιόσουν συχνά για το πόσο σε περιορίζει αυτή η δουλειά.

Έλεγες ότι όταν φτάσεις ψηλά θα τ αλλάξεις όλα.

Θα κάνεις τον κόσμο πιο δίκαιο.

Πιο ελεύθερο.

Τώρα που έφτασες στην κορυφή,

τώρα που μας κοιτάς όλους αφ' υψηλού,

πες μου:

Ποιο είναι το σχέδιο σου;

Έχεις σχέδιο; 

Θυμάσαι ακόμα τι θα πει να είσαι ελεύθερος;

Δυσκολεύομαι πολύ να πιστέψω ότι εκτιμάς ακόμα την ελευθεριά.

Κάθε πρωί φόρας με όλο και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση,

την θηλιά γύρω από τον λαιμό σου.

Τώρα τα μαλλιά σου είναι κοντά,

το τζιν και η μπλούζα έχουν αντικατασταθεί μ' ένα πανάκριβο κουστούμι.

¨Ενα κουστούμι που σε κάνει να φαίνεσαι ανώτερος,

καλύτερος.

Ένα κουστούμι που σε συνδυασμό με το υπεροπτικό σου βλέμμα,

σκοτώνουν κάθε υποψία για ισότητα.

Μπορώ όμως να το δω στα μάτια σου,

η παλιά φλόγα σιγοκαίει μέσα σου,

όσο και να προσπαθείς να την σβήσεις είναι εκεί,

επίμονη,ανεξάρτητη,

ελεύθερη.

Όσο και να έχεις γίνει εργαλείο τους ,

όσο τυφλωμένος και να είσαι από την αίγλη

και την φθηνή λάμψη που σου προσφέρει η ζωή αυτή,

η φλόγα είναι εκεί κάθε πρωί ,

όταν πας να δέσεις την γραβάτα σου.

Είναι εκεί και σε ρωτάει το ίδιο ακριβώς πράγμα κάθε φορά:

"Γιατί φοράς κλουβί;"