Αυτό το τραγούδι

Business

Ξημέρωσε πάλι.

Γρήγορα, ντύσου,ξυρίσου ,πήγαινε για δουλειά.

Και αύριο ξανά από την αρχή.

Και ξανά και ξανά.

Ξέρεις πότε δεν περίμενα να μπεις σ αυτό το "κόλπο" όπως το ονόμαζες.

Σε θυμάμαι τότε με το μακρύ ατίθασο μαλλί σου, να κηρύττεις για την ελευθερία,

τα δεσμά των αφεντικών, την ισότητα, την λιτότητα.

Τότε δεν είχες αλυσίδες. 

Τότε η πανάκριβη λαμπερή γραβάτα σου,

δεν έσφιγγε τον λαιμό τόσο

που να θολώνει την σκέψη σου.

Θα τολμούσα να πω ότι τότε ήσουν,

(συγχώρεσε με για την απρέπεια)

ελεύθερος.

Θυμάμαι στην αρχή οι αλυσίδες αυτές σε βάραιναν.

Παραπονιόσουν συχνά για το πόσο σε περιορίζει αυτή η δουλειά.

Έλεγες ότι όταν φτάσεις ψηλά θα τ αλλάξεις όλα.

Θα κάνεις τον κόσμο πιο δίκαιο.

Πιο ελεύθερο.

Τώρα που έφτασες στην κορυφή,

τώρα που μας κοιτάς όλους αφ' υψηλού,

πες μου:

Ποιο είναι το σχέδιο σου;

Έχεις σχέδιο; 

Θυμάσαι ακόμα τι θα πει να είσαι ελεύθερος;

Δυσκολεύομαι πολύ να πιστέψω ότι εκτιμάς ακόμα την ελευθεριά.

Κάθε πρωί φόρας με όλο και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση,

την θηλιά γύρω από τον λαιμό σου.

Τώρα τα μαλλιά σου είναι κοντά,

το τζιν και η μπλούζα έχουν αντικατασταθεί μ' ένα πανάκριβο κουστούμι.

¨Ενα κουστούμι που σε κάνει να φαίνεσαι ανώτερος,

καλύτερος.

Ένα κουστούμι που σε συνδυασμό με το υπεροπτικό σου βλέμμα,

σκοτώνουν κάθε υποψία για ισότητα.

Μπορώ όμως να το δω στα μάτια σου,

η παλιά φλόγα σιγοκαίει μέσα σου,

όσο και να προσπαθείς να την σβήσεις είναι εκεί,

επίμονη,ανεξάρτητη,

ελεύθερη.

Όσο και να έχεις γίνει εργαλείο τους ,

όσο τυφλωμένος και να είσαι από την αίγλη

και την φθηνή λάμψη που σου προσφέρει η ζωή αυτή,

η φλόγα είναι εκεί κάθε πρωί ,

όταν πας να δέσεις την γραβάτα σου.

Είναι εκεί και σε ρωτάει το ίδιο ακριβώς πράγμα κάθε φορά:

"Γιατί φοράς κλουβί;"

Your door

Άλλη μια φορά χτυπώ την πόρτα σου.

Όπως τόσες στο παρελθόν.

Ο γνώριμος ήχος του κουδουνιού σου, 

κάνει την καρδιά μου να φτερουγίζει.

Δεν ξέρω αν είναι από χαρά ή από φόβο.

Φόβο για το τι θα αντικρίσω μόλις ανοίξει.

Βλέπεις ,έχω τόσο καιρό να σταθώ έξω από το κατώφλι σου.

Δεν θυμάμαι πόσο πάει από την τελευταία φορά.

Θυμάμαι όμως ότι ήταν παλιά, σε μακρινές καλές εποχές.

Τότε που υπήρχε ακόμα το "εμείς".

Τότε που ακόμα μου χάριζες το καταπληκτικό σου χαμόγελο.

Αυτό που με έκανε να ξεχνώ τα πάντα και απλά να σε κοιτώ ευτυχισμένος.

Θυμάμαι επίσης ότι αυτό ήταν το πρώτο που χάθηκε.

Μετά από αυτό ακολούθησε η κλειστή πόρτα.

Δεν άνοιγε πια για μένα .Με κρατούσε έξω.

Εκεί. Να κοιτώ πόσο εύκολα με κρατά μακρυά σου.

Και να με κοιτά και αυτή' χλευαστικά,υποτιμητικά,

αποδεικνύοντας μου πόσο αδύναμος είμαι.

Ύστερα και αυτή με τον καιρό ξεθώριασε.

Έφυγε μακριά (ή μήπως έφυγα εγώ;).

Τόσο μακρυά που δεν την έβλεπα πια.

Μέχρι προχθές.

Έπεσα πάνω της κατά τύχη.

Δεν την αναγνώρισα αμέσως.

Ένοιωσα όμως ότι είχε κάτι διαφορετικό απ' όλες τις άλλες πόρτες της ζωής μου.

Ανοιχτές ή κλειστές.

Όταν την κοίταξα καλύτερα, θυμήθηκα.

Γύρισαν όλα πίσω τόσο ζωντανά.

Το υπέροχο χαμόγελο,το φτερούγισμα της καρδιάς,

εσύ...

Μάζεψα όλο το κουράγιο που είχα,

ντύθηκα καλά,

αγόρασα λουλούδια,

και ήρθα να σου χτυπήσω την πόρτα.

Όλα είχαν πλέον ένα αίσιο τέλος.

Ήμουν πάλι εδώ, έτοιμος να σου χτυπήσω την πόρτα.

Θα μου ανοίξεις, θα σε πάρω αγκαλιά,

Θα φιληθούμε και ύστερα θα αναπληρώσουμε όλο τον χρόνο που χάσαμε.

Γιατί η αγάπη μας ,ακόμα και όταν ήμασταν μακρυά ήταν εκεί,

σιγόκαιγε σαν φλόγα στις ψυχές μας.

Έτοιμος.Χτυπάω.

Μου ανοίγεις.

Σου χαμογελάω με χαρά, περιμένοντας να μ αγκαλιάσεις.

Βλέπω τότε το πρόσωπό σου και αμέσως καταλαβαίνω.

Όχι μόνο δεν θα μ αγκαλιάσεις, όχι μόνο δεν μου χαμογελάς,

αλλά στέκεσαι εκεί ,με κοιτάς απορημένη και με ρωτάς ευγενικά ,

ποιος είμαι και αν μπορείς να με βοηθήσεις σε κάτι.

Τα πάντα γύρω γκρεμίζονται.Τα πάντα εκτός από το χαμόγελο μου.

Αυτό αλλάζει μορφή.Πλέον γελάει μόνο το στόμα.Ποτέ τα μάτια.

Σου λέω πως με έστειλαν να σου φέρω αυτά τα λουλούδια.

Ισχυρίζομαι ότι δεν ξέρω από ποιόν είναι.

Χαμογελάς, τα παίρνεις ,με ευχαριστείς και μου δίνεις ένα μικρό φιλοδώρημα.

Ύστερα η πόρτα κλείνει.Τόσο δυνατά, που δεν μ ακούς να σου ψιθυρίζω αντίο.

Τόσο απότομα που δεν βλέπεις τα δάκρυα που έχουν πλημμυρίσει το πρόσωπο μου.

Τrue love waits

Πίσω ξανά.

Να ξυπνώ μόνος.

Χωρίς τα ζεστά σου χάδια,

χωρίς το υπέροχο μισοκοιμισμένο πρωινό χαμόγελο που μου φτιάχνει την μέρα...

Πάντα μου κάνει εντύπωση, το πόσο εύκολα με κάνεις χαρούμενο όταν είσαι κοντά...

Το να φύγω χτες ήταν από τα πιο δύσκολα πράγματα που έχω κάνει...

Η τελευταία αγκαλιά δεν ήθελα να τελειώσει ποτέ...

Σε θυμάμαι να έχεις συγκινηθεί (είσαι τόσο όμορφη όταν συγκινείσαι)...

Το μόνο που υπήρχε στο μυαλό μου από την στιγμή που σε άφησα,

ήταν πότε θα σε ξανασφίξω στην αγκαλιά μου

και πότε θα νιώσω τα ζεστά σου χείλη πάνω στα δικά μου.

Ακόμα αντηχεί στο μυαλό μου αυτή σου η φράση:

<<Απαίσια μέρη τα αεροδρόμια...>>

και όποτε κλείνω τα μάτια βλέπω ξανά και ξανά την ίδια εικόνα:

Εσένα ,με μάτια κόκκινα ,ώμους σκυμμένους

να κάθεσαι απέναντι από τις σκάλες που με παίρνουν μακριά 

και να μου συλλαβίζεις ψιθυριστά:

<<Και εγώ...>>

Θα σε περιμένω ...

Διαπίστωση #11

Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων.

Αυτοί που οδηγούν τις εξελίξεις

και αυτοί που τις ακολουθούν.

Οι πρώτοι δημιουργούν ιστορία,

ενώ οι δεύτεροι, την κάνουν πραγματικότητα.

Αλίμονο σε όσους κοκορεύονται με σθένος ,

ότι ανήκουν σε μία από αυτές,

υποτιμώντας την άλλη.

Η ιστορία πήγαινε και θα πηγαίνει μπροστά,

μονάχα όταν υπάρχουν και αλληλεπιδρούν και οι δύο.

Ποτέ άλλοτε.

Διαπίστωση #10

Μα πότε θα συνειδητοποιήσουν όλοι αυτοί,

οι ενοχλητικοί, παντός είδους αναλυτές,

ότι πολλές φορές η απάντηση 

δεν είναι -ούτε καν- αντάξια της ερώτησης.

Διαπίστωση #9

Γιατί ο άνθρωπος να είναι τόσο αυτοκαταστροφικό ον;

Γιατί ακόμα και όταν η ευτυχία προσπαθεί να μας αγκαλιάσει,

την κλωτσάμε με μανία ,μην τυχόν και μας κατακλείσει;

Γιατί η μεγαλύτερη δυστυχία του ανθρώπου είναι να έχει όσα ποθεί ;