Γνώση ή γνώμη;

Αυτό που πάει λάθος στον κόσμο,  είναι ότι όλοι οι απαιδευτοι άνθρωποι με κλειστά μυαλά, έχουν απαντήσεις για όλα τα περίπλοκα θέματα που οι ειδικοί δεν γνωρίζουν. 

Αν ο κόσμος μπορούσε να αλλάξει με μια φράση,  αυτή θα ήταν: "Δεν γνωρίζω". 

Η αναγνώριση της έλλειψης γνώσης, μας ωθεί να μάθουμε παραπάνω. Να ενημερωθούμε, να καταλάβουμε καλύτερα. Δεν χρειάζεται να έχεις άποψη για όλα. Κανείς δεν περιμένει να ξέρεις τα πάντα. 

Αυτό που χρειάζεται είναι η περιέργειά και η δίψα για γνώση. 

Πες το. Δοκίμασε το. Μη γίνεσαι και εσύ άλλη μια παραφωνία του όχλου των ανόητων.

Κατάλαβε ότι η γνώμη και η γνώση μπορεί να έχουν ένα γράμμα μόνο διαφορά,  αλλά η ουσία τους απέχει γαλαξίες.

Μια νέα αρχή

Και όταν πια τελείωσει και αυτό, θα σου ζητήσω να ντυθείς, να βαφτείς και να πάμε εκεί. 

Που τα φώτα είναι χαμηλά.

Που η μουσική σου χαϊδεύει τ' αυτιά. 

Θα πάμε να ακούσουμε τους μουσικούς, ζωντανά. 

Χωρίς να έχουμε ανάμεσα μας την άψυχη οθόνη. 

Εκεί, μαζί με άλλους, να ακούμε την μελωδία που ξύπνα κάτι νέο στον καθένα. 

Μια μελωδία για το μέλλον. Για το παρελθόν. Μακριά από το αποστειρωμενο παρόν. Θα την ακούσουμε και θα ονειρευθουμε μαζί. Με τα δίπλα τραπέζια, με αγνώστους, κολλητά... Σε ένα μικρό μαγαζί. 

Και ξέρεις τι απ' όλα θα είναι πιο όμορφο;

Το χαμόγελο στα χείλη όλων. 

Το ακάλυπτο χαμόγελο, να σηματοδοτεί το τέλος της μοναξιάς.

Μια νέα αρχή 

Return to the future

I am back. We haven't spoken for a while. No time to reflect. 

I only have time for progress. Is it a good thing? 

So much has changed. We live in a brave new world now. A "hands off" society. To touch is to infect. To address is to insult. 

Day by day we are spending more time isolated. We inflate our egos and now more than ever, everything is about us. 

Instead of getting insulted by the state of this world, we get insulted if someone accidentaly uses the wrong pronoun. 

This virus is an opportunity. Something to wake us up or something to put us to sleep forever. Not sure yet which. 

Wanna bet?

All that I Bleed

Everything you own , everything you have to be proud of, is painted in blood. Your grandparents' blood, your parents' blood and last but not least, your blood.

We are brought in this world owning nothing but our own life (sometimes, some people have to earn this too).
All the other things, ideals and standards, are someone's blood.
He or she bled to acquire them.
A warm house to stay.
Clean clothes.
Food.
Safety.
Freedom.
Someone bled either metaphoricaly or literally for us to have these.

So we start our life having to bleed a little less than our parents.
Or more (It depends on the circumstances).

We build our lifes, exchaging blood for a better tomorrow.

We use our energy, our limited time here on earth,
to build a better tomorrow.
This way the world goes round, for most of us.

Not for all of us.
The catch to this system of life progression ,is that sometimes you spill your blood in vein. Either because the circumstances are not correct or because of them.
There is a kind of people that doesn't want to take the risk of spilling their blood with no success.

So what do these people do?
They spill other people's blood.
They kill, they suck dry of blood,
of people less fortunate than them.
They use another creature's blood to prosper.

They create wars, poverty, slavery.
Not to stay alive; just to fill their evergrowing appetite.
They need more and more blood (which always -for them- translates into money),
to satisfy their hunger.

These are the true vampires of the world.
Scarless people.
Always far away from the center of war and mysery.
Close enough to feed but far enough to avoid getting hurt.

They are there.
Holding the chains of this world.
Leading the slaughters, while laughting and holding their overfed bellies.

Look them in the eyes and you will see, the eyes of a beast.
Yet, their continuous greed, makes them forget Newton's 3rd law:
"For every action, there is an equal reaction."

And when this reaction comes, only then, they understand the meaning of their own actions.

Cause a predator's fate, always  reserves them a final battle to die in.

Το παιδί και το ποτάμι

Παλεύω εδώ και ώρα να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου.

Να κάνω μια αρχή. 

Να βρω την αρχή.

Πάντα όταν σκέφτομαι εσένα υπάρχει ένας πανικός μέσα μου.

Μια χαρά και ένας φόβος.

Νοιώθω σαν παιδάκι απέναντι σε ορμητικό ποτάμι.

Ένα παιδί που πάντα θαύμαζε αυτό το ποτάμι.

Σε όλα του τα ταξίδια πορευόταν παράλληλα με αυτό.

Και όταν το αγόρι χτυπούσε και έκλαιγε,

το ποτάμι ήταν εκεί δίπλα του.

Ήταν εκεί να δροσίσει τη καυτή πληγή του και 

να το ξεδιψάσει.

Και το παιδί όμως πρόσεχε το ποτάμι.

Όταν κάποιος έριχνε σκουπίδια μέσα,

το παιδί άρπαζε την απόχη του και τα μάζευε.

Το έκανε με ενθουσιασμό,

γιατί ένοιωθε χαρούμενο,

να βλέπει το ποτάμι καθαρό και λαμπερό.

Ακόμα και όταν τα νερά στέρευαν για λίγο, το αγόρι καθόταν εκεί δίπλα

και το κοίταγε με θαυμασμό, γιατί ήξερε ότι θα δυναμώσει ξανά 

και θα μαγέψει τη καρδιά του.

Και έτσι πήγαιναν μαζί ,ταξίδεψαν σε μέρη που μόνο αυτοί ήξεραν.

Μέχρι που ένα πρωί το αγόρι ξύπνησε, και είδε τα νερά πιο λαμπερά και πιο διάφανα από ποτέ.

Γρήγορα πέταξε τα ρούχα του και έπεσε μέσα με ενθουσιασμό.

Όμως γρήγορα η χαρά έγινε πανικός.

Τα ορμητικά νερά του το παρέσυραν και το νερό, σκέπασε το κεφάλι του ολόκληρο.

Πάλευε να βγει να πάρει μιαν ανάσα,

να σωθεί.

Με σπασμωδικές κινήσεις. και κόπο, κατάφερε και τραβήχτηκε προς την ακτή.

Σχίζοντας τα γόνατά του,

Βγήκε στη στεριά.

Ο φόβος έκανε τη καρδία του να χτυπά δυνατά.

Κοιτάζοντας το για μια τελευταία φορά,

γύρισε τη πλάτη και έφυγε, 

φοβούμενο ότι η αγάπη του για το ποτάμι θα υποσκίαζε τα πάντα,

ακόμα και τη ζωή του.

Και έτρεξε όσο πιο μακρία μπορούσε.

Οι πληγές του πονούσαν και τα πνευμόνια του έκαιγαν.

Έτσι μπήκε στο δάσος, μακρυά από τα δροσερά και ορμητικά νερά του ποταμού.

Έφυγε και δεν σκέφτηκε , ποιος θα καθαρίζει το ποτάμι από εδώ και πέρα.

Ποιος θα διώξει τα αίματα του αγοριού από τα νερά του,

ώστε αυτό να λάμψει ξανά;

Για χρόνια βάδιζε λοιπόν μονάχο,

και το αγόρι έγινε άντρας.

Είχε καλές και κακές στιγμές,

αλλά το ποτάμι ήταν πάντα εκεί,

στα όνειρα του,

κάθε φορά λίγο πριν ξυπνήσει ,

ορκιζόταν ότι άκουγε τα νερά του,

ότι ένοιωθε τη δροσιά του, να του χαϊδεύει το μάγουλο.

Και τα πόδια του γίνονταν όλο και πιο βαριά

και τα ταξίδια όλο και λιγότερο λαμπερά.

Μέχρι που μια μέρα, σε ένα ξέφωτο άκουσε ένα γνωστό παφλασμό,

λίγα μέτρα πιο κάτω.

Τότε ήξερε.

Ήξερε ότι το ποτάμι του, 

κυλούσε λίγο πιο κάτω,

δρόσιζε με τα νερά του τη περιοχή.

Δειλά-δειλά, 

ο άντρας πλησίασε.

Τα πόδια του έτρεμαν στη θέα του ποταμού.

Μα δεν το έδειξε ποτέ.

Εκεί βρισκόταν λοιπόν, αγέρωχο και ορμητικό.

Μαζί με το παιδί, είχε μεγαλώσει και το ποτάμι.

Είχε γίνει ποταμός.

Πιο δυνατός και αποφασιστικός.

Το χάζεψε για λίγο σαν μαγεμένος.

Ένοιωσε τη δροσιά του και χάζεψε τον παφλασμό του.

Μα τα νερά του, δεν ήταν τόσο καθαρά,

και το αγόρι στεναχωρήθηκε.

Τότε ήταν που κατάλαβε.

Κατάλαβε όταν το παιδί πριν χρόνια έφυγε,

άφησε και το ποτάμι μόνο του.

Μπορεί δίπλα του να πέρασαν πολλοί περαστικοί,

Μπορεί κάποιοι να έμειναν και να καθάρισαν τα σκουπίδια άλλων,

αλλά το αίμα του αγοριού ήταν ακόμα εκεί.

Δεν το είχε μαζέψει κάνεις.

Το παιδί το είχε λερώσει,

αυτό έπρεπε να το καθαρίσει.

Τότε ο άνδρας έκατσε δίπλα στο ποτάμι και έκλαψε.

Έκλαψε, που είχε λερώσει το ποτάμι,

που είχε ορκιστεί να κρατά καθαρό.

Έκλαψε που σαν παιδί δεν σκέφτηκε ότι η φύση του ποταμού,

είναι ορμητική, 

και ότι θέλει δύναμη για να κολυμπήσεις μέσα.

Έκλαψε που έκανε τόσα ταξίδια χωρίς να το έχει στο πλάι του.

Μάζεψε λοιπόν τα δάκρυα του,

και δειλά δειλά προσπάθησε να μπει μέχρι το γόνατο,

μα φοβόταν ότι το ποτάμι θα τον παρέσερνε.

Και τότε συνέβει κάτι που λύγισε τη καρδιά του για πάντα.

Σαν μαγικό, το ποτάμι ημέρεψε. Του δρόσισε τα πόδια και τον άφησε,

να προσπαθήσει να καθαρίσει τα νερά.

Από τη μέρα εκείνη και μετά ο νέος ορκίστηκε να είναι πλάι σε αυτό.

Να το καθαρίζει και να δροσίζεται από τα νερά του.

Και έτρεμε τη μέρα, που το ποτάμι θα έβγαινε στη θάλασσα ή 

θα ακολουθούσε μια διαδρομή αδύνατη γι' αυτόν.

Μα μέχρι τότε πήγαιναν μαζί.

Ο νέος και το ποτάμι, εναντίον του κόσμου.

Μια σχέση μαγική και μοναδική.

Πολλοί περνούσαν από δίπλα στα ταξίδια τους. 

Πολλοί προσπαθούσαν να καταλάβουν αυτή τη σχέση.

Κάτι ξεχωριστό.

Μια σχέση ζωής.

Ο καθένας είχε ένα κομμάτι του άλλου.

Ο ποτάμος λίγο από το αίμα του νέου.

Και ο νέος λίγο νερό από τον ποταμό.

Θα χωρίζονταν ξανά ποτέ;

Μια ιστορία ευτυχίας.

Μια ιστορία λύπης.

Μια ιστορία δίχως τέλος.

Διαπίστωση #18

Imagine having the power of absolute knowledge.

Knowledge of life.

Of death.

Knowledge of the universe,

of human nature.

What would you do then?

Would you change the world 

or would you let it shatter to pieces,

knowing that this is how it was meant to be?

Touch me if you can

Oh, how magnificent nature is!
Our briliant brain knows, that our true and only fear is lonelyness.
It knows and always knew.
So, what is the countermeasure to make our existence bearable?
It learned to translate electron's interaction into the false feeling of touch.
It is fake, but it is magnificent.
Because through the  illusion of kissing,
hugging, or crying on  each other's shoulder,
we achieve something extraordinary.
Through this illusion we never touch their body.
But we achieve to touch something more precious.
We achieve to touch their soul.